Torbiele wątroby

Czy torbiele wątroby są groźne?

To zależy od rodzaju torbieli. Torbiele proste są nieprawidłowością w rozwoju przewodów żółciowych. Otoczone są cienką ścianą, a na przekroju nie stwierdza się przegród. Większość ma małe rozmiary i jest bezobjawowa. Nie wymaga wówczas żadnego leczenia, a jedynie okresowej obserwacji. W przypadku torbieli z grubą ścianą, guzkami przyściennymi lub obecnością przegród należy rozważyć obecność torbelakogruczolaka, a niekiedy torielakogruczolakoraka. Przerzuty nowotworowe o wyglądzie torbieli występują rzadko i najczęściej w przebiegu raka wątrobowokomórkowego.


Jak często występują torbiele wątroby?

Torbiele wątroby są często wykrywane bo dotyczą około 5% populacji.


Jak ustalić rodzaj torbieli wątroby?

Diagnostykę zaczyna się od USG. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej. W przypadku podejrzanych torbieli jej nakłucie i pobranie płynu do badania jest bezcelowe ponieważ najczęściej płyn nie zawiera komórek nowotworowych.


Jak leczy się torbiele wątroby?

Większość torbieli prostych, które są bezobjawowe nie wymaga żadnego leczenia, a jedynie okresowej kontroli. W przypadku dużych torbieli prostych wykonuje się wycięcie części ściany torbieli metodą laparoskopową (de-roofing). Należy jednak wcześniej wykluczyć obecność torbieli bąblowcowych. Nakłucie przezskórne lub sklerotyzacja nie są polecanymi metodami leczenia z uwagi na brak odpowiedniej skuteczności oraz ryzyko powikłań.


Wielotorbielowatość wątroby, co to?

Wielotorbielowatość wątroby jest powiązana z mutacją w kilku genach. Diagnostyka jest zwykle prosta ponieważ wystarczy stwierdzenie w wątrobie >20 torbieli. Większość pacjentów nie ma żadnych objawów i rzadko stwierdza się upośledzoną funkcję wątroby. Stężenie markerów nowotworowych (CEA, Ca19-9, AFP) w surowicy krwi jest zwiększone prawie u połowy pacjentów z wielotorbielowatością.


Wielotorbielowatość wątroby - leczenie

Najczęściej wykonuje się jak najszersze otwarcie/wycięcie jak największej ilości torbieli. W przypadku ograniczenia ich do danego segmentu można wykonać częściową resekcję wątroby. W skrajnych przypadkach może być konieczne przeszczepienie wątroby.


Co to są torbiele pasożytnicze?

Torbiele bąblowcowe powstają w skutek zakażenia tasiemcem bąblowcowym, który żyje w jelicie cienkim psów, a gospodarzem pośrednim jest owca. W większości przypadków zakażeń choroba dotyczy głównie wątroby.


Torbiel bąblowcowa - objawy

Większość pacjentów uskarża się na gorączkę, zmęczenie oraz ból w prawym podżebrzu. W przypadku pęknięcia torbieli i przedostania się jej zawartości do krwi może wystąpić wstrząs anafilaktyczny. Rozpoznanie opiera się o wykonanie testów z surowicy krwi wykrywających swoiste antygeny tasiemca. W tomografii komputerowej jamy brzusznej widać charakterystyczny obraz grubościennej torbieli (często zwapniałej) z torbielami na obwodzie.


Jak leczymy torbiel bąblowcową?

Leczenie rozpoczyna się od włączenia leków przeciwpasożytniczych, które kontynuuje się przez 3-6 miesięcy. Następnie wykonuje się przezskórne nakłucie techniką PAIR (ang. puncture, aspiration, injection, reaspiration = nakłucie, aspiracja, iniekcja, respiracja). Do torbieli podaje się alkohol lub 20% sól fizjologiczną, a następnie zawartość odciąga się. Cały proces można kilka krotnie powtórzyć. Następnie podejmuje się decyzję o leczenie chirurgicznym lub postępowaniu zachowawczym. Szereg badań przeprowadzonych w tej kwestii nie wykazał wyższości leczenia chirurgicznego nad zachowawczym. Ostateczną decyzję odnośnie postępowania należy jednak podjąć indywidualnie.


Co to jest torbielakogruczolakorak dróg żółciowych.

Od torbieli prostych odróżnia je gruba ściana torbieli z obecnością guzków (wyrośli brodawkowatych) oraz przegród. W tym przypadku jedynym leczeniem jest chirurgiczne wycięcie zmiany wraz z marginesem zdrowych tkanek. W razie jakichkolwiek wątpliwości co do rodzaju torbieli wskazane jest jej całkowite wycięcie.


W przypadku innych pytań zachęcamy Państwa do konsultacji w naszym Centrum Chirurgii Ogólnej i Onkologicznej. Doc. Kenig z przyjemnością odpowie na Państwa pytania, zleci niezbędne badania oraz doradzi najlepsze leczenie.


Garcea G. i wsp. ANZ Journal of Surgery 2013; 83: 516-522