Leczenie raka jelita cienkiego

Nowotwór jelita cienkiego występuje rzadko, jednak szacuje się, że w 60% przypadków ma on charakter złośliwy. Mimo że jelito cienkie zajmuje około 75% powierzchni i stanowi niemal 90% długości całego układu pokarmowego, to rak jelita cienkiego obejmuje jedynie 3-4% wszystkich nowotworów przewodu pokarmowego oraz 0,5% schorzeń złośliwych w ogóle.

Leczenie jelita cienkiego — zmiany niezłośliwe

To, w jaki sposób nowotwór jelita cienkiego będzie leczony, uzależnione jest od jego typu histopatologicznego oraz lokalizacji.

Do najczęściej występujących zmian niezłośliwych należą:


  • gruczolaki

  • tłuszczaki

  • mięśniaki

  • polipy hamartomatyczne.

  • Jeżeli gruczolaki nie mają potencjału transformacji nowotworowej, wystarczająca jest endoskopowa polipektomia lub miejscowe wycięcie. Tłuszczaki jelita cienkiego nie są złośliwe i zazwyczaj wykrywane są przypadkowo. W sytuacji, gdy nie wiążą się z nimi żadne objawy, nie jest podejmowane leczenie. Podobnie w przypadku polipów hamartomatycznych oraz przy zespole Peutza-Jeghersa - tutaj również leczenie operacyjne wskazane jest jedynie, kiedy występują objawy.

    Rak jelita cienkiego objawy

    Rak jelita cienkiego nie ma klasycznych objawów. W przypadku tego nowotworu mówi się o zespole niecharakterystycznych dolegliwości. Dopiero kiedy rak jelita cienkiego przyjmie postać zaawansowaną, możemy zaobserwować objawy takie jak: twardy brzuch, wymioty, osłabienie perystaltyki jelit, zatrzymanie gazów czy bardzo silne bóle brzucha.

    Leczenie raka jelita cienkiego

    Leczenie jelita cienkiego opiera się na wycięciu odpowiedniego jego fragmentu, zachowując margines w jednym bloku z odpływem limfatycznym.  Guzy neuroendokrynne stanowią trudną diagnostycznie, niejednorodną grupę nowotworów o bardzo zróżnicowanym obrazie klinicznym, który jest zależny od nadmiernej produkcji odpowiedniej substancji.

    Wśród nowotworów złośliwych jelita cienkiego można zdiagnozować:


  • rakowiaki,

  • chłoniaki

  • mięsaki

  • gruczolakorak.

  • Rakowiak jelita cienkiego

    Rakowiaki bezobjawowe rozpoznawane są często przypadkowo. Występowanie objawów rakowiaka jest ściśle związane z nadprodukcją serotoniny. Do najczęściej występujących zaliczamy:


  • napadowe zaczerwienienie skóry twarzy z towarzyszącym uczuciem niepokoju, potami i kołataniem serca,,

  • biegunka,

  • kaszel

  • objawy skurczu oskrzeli (świszczący oddech, duszność),.

  • rakowiakowa choroba serca.

  • Główną przyczyną powstania schorzenia serca jest nadmierne włóknienie prawej jego części, co sprzyja występowaniu wad zastawkowych, a w konsekwencji może prowadzić do niewydolności. Podobnie, jak w przypadku leczenia raka jelita cienkiego stosuje się wycięcie odpowiedniego jego fragmentu wraz z marginesem oraz spływem chłonnym. U chorych, u których nie występują objawy, a co za tym idzie często nie mają oni resekcyjnych przerzutów odległych można podjąć próbę ich usunięcia, co zdecydowanie zwiększa szansę na przeżycie. W przypadku wystąpienia objawów zespołu rakowiaka, mamy najczęściej do czynienia z jej znacznym zaawansowaniem co wiąże się z obecnością nieresekcyjnych przerzutów w wątrobie. Więcej o nowotworze tego narządu przeczytasz tutaj. W taki wypadku nie zaleca się profilaktycznego wycięcie guza pierwotnego. W przypadku pacjentów z chorobą przerzutową, wskazaniem do operacji mogą być objawy występujące w samej jamie brzusznej. Wyjątek stanowią chorzy, u których uwidoczniono w tomografii komputerowej włóknienie krezki.

    Mięsaki jelita cienkiego

    Wśród nowotworów jelita cienkiego mięsak jest guzem, który występuje niezwykle rzadko. Podobnie jak w przypadku innych guzów jelita cienkiego, są one bezobjawowe we wczesnym stadium i trudne do zdiagnozowania. W konsekwencji mięsaki jelita cienkiego rozpoznawane są późno, co ma negatywny wpływ na wyniki leczenia. W terapii stosowanie jest wycięcie w przypadku guzów o zaawansowaniu miejscowym.

    Chłoniak nieziarniczy jelita cienkiego

    Leczenie chłoniaków nieziarniczych jelita cienkiego zależy od:


  • stopnia zaawansowania,

  • fenotypu (wywodzące się z komórek B, T lub NK)

  • obrazu histologicznego

  • chorób towarzyszących

  • wieku
  • Leczenie chirurgiczne zazwyczaj stosowane jest w przypadku stopnia zaawansowania IE (zajęty jest jeden narząd pozawęzłowy) lub IIE (zajęty jest jeden narząd pozawęzłowy oraz jeden lub więcej grup węzłów chłonnych po tej samej stronie przepony) i najczęściej ma on charakter diagnostyczny. Decyzja o operacji podejmowana jest także w przypadku, gdy chłoniak jelita cienkiego powoduje bóle brzucha, krwawienie, perforację lub niedrożność. W większości sytuacji leczenie chirurgiczne uzupełnione jest o chemioterapię.